تبلیغات
گریوان GERIVAN - گربه

گریوان GERIVAN

گربه

چهارشنبه 25 اردیبهشت 1387
اوغوربخیر
     امروزصبح هم مطابق معمول روزهای زوج  ،  کمی زودتر ازروزهای فرد  آهنگ خروج ازمنزل کردم. هنوزبسم الله را گفته ،مشغول بازکردن در حیاط بودم که گربه ی محله رادیدم . اوکه قبلا هم رفت وآمدی به حیاط داشت ،اینبار اولین فردی بودکه به من صبح به خیر می گفت . اوخیره به من ودرحال گفتن اوغوربخیر ،ومن مات وحیران ازنیم صورت خونی ویک چشم بیرون آمده ی او. درآن حالت بهت وحیرت ، دریک آن به جز  احوال پرسی ، چیزهای دیگر ی هم گفت . از مصیبتی که به براورفته ، از دردی که درناحیه ی چشم وصورت داردو.... خون صورتش تازه بود ، چشم گربه ایش برآمده ودرشتر از همیشه ، ولی بی حرکت وخیره . چشم راست که اورا به سمت من آورده بود با اشک وناله می گفت : ببین چه سان جفتم ازحدقه بیرون زده.فکر می کنی می تواند بعد از این هم یاریم رساند؟خوابهای تیره ی دیشب ، صبح علی الطلوع تعبیر شد. بعد آنهمه پرسه ای که به دنبال ماشین زباله وپلاستیکهای پاره شده بودیم ،گرسنگی شب امانمان بریده بود. ازخستگی لحافت  به روی کشیده ودرانتظارچرتی بودم ولی آن نگون بخت بی توجه به من ، خیره به ستاره های آسمان ، مرا هم اززیر لحاف یشمی پلک بیرون کشید وگفت : می بینی دراین ساعاتی که همه درخوب خوشند، شکم گربه چه سر وصدائی راه انداخته ونمی گذارد که پلکها روی مارا بگیردن.قطعا بدان که گرسنه های زیادی ، شب را در بستر می غلطند تا خوابشان ببرد اما دریغ از یک چرت.آرام ولی با کمی ناراحتی گفتم  : عزیزم آرام بگیر ، چه می دانی .آنی که غم نان دارد وخوابش نمی برد ،با پاره ای نان وشکر خدا قدری خواهد آسود .ولی امان ازدل آن کس که با هزارفکروخیال  وروان ناراحت از گرسنگی دیگران وغم خود وهم نوعانش ، با شکم سیر هم خوابش نمی برد. درهمین مباحثه وجدل بودیم که مهتاب طلوعی دوباره کرد ونیم رخی به ما ،قدری نوازشمان دادکه ای دودیده ، پلکها درهم کشیده ، قدری بیاساید ،باشد تا فرداروزی دیگری حواله ی شما گردیده ، جبران مافات کنید.  با نوازش مهتاب خانوم به خواب رفتیم . هنوز گرمی انگشتان محبوب شبهایمان را برسر حس می کردم که دیدم : دوکوچه پائین تر که قبلا چند باری هم  با ملوسک وبقیه به آنجا رفته وبه سختی از لای توری گذاشته شده برروی جوی کنار گذرکوچه ، مقداری نرمه استخوان وته مانده ی غذا برداشته بودیم ، سر وصدائی می آید. چند زن ومرد دردل شب با صدای بلند همدیگر را خطاب کرده وهر ازچند گاهی کلماتی را به همدیگر حواله می کردند که البته ماگربه ها دربین هم تا حالا ازاین حرفها نداشتیم .اینم که من می گم به خاطر آشنائی چندین ساله با مردم فقط شنیده ام وگرنه توعمرم حتی یک بارهم تلفظش نکرده ام ، الان هم متاسفم که با شرم حیا بگویم ، با این زخم حال تعریف اونو ندارم وهم گفتنش برام سخته . فقط می دونم بعضی کلمات مثل زمین وسند و ارث را دخترا بیشتر تکرارمی کردند واحتمالا این چیزا نباید کلمات زشتی باشه چون جلوبعضی مغازه ها و...هم این حرفها رو شنیده بودم .حالاهم منظورم ازاین حرفها با این حال من ودهان باز ومتعجب شما همخونی نداره ولی قصدم تعریف آخر قضیه وتعابیر بعدی اونه وگرنه به من وما چه که اونا چی می گفتن وچه کارمی کردن . خلاصه یک دفعه سروصداها بیشتر شد وبچه های خونه از خواب پریدند ورفتند به سوی مادرشون .اینائی که می گم نه اینکه ازنزدیک دیده باشم ، از قرائن وصداها میگم وگرنه منوبه این کاراچه .جراتشوندارم .هموبچه که اینجوری ازصداها ترسیده بودیکبار بهم کاسه ی شیری دادولی یکباردیگر تا نزدیکش شدم ،یک لگد به شکمم زد که همو موقع کم مونده بود ملوسمو  از دست بدم. بچه ها خوبنا ولی بعضی وقتا دق دلشونو ازما درمی آرن. بازم دردخودم کم بود شماروهم سرپانگه داشتم ، با بیدارشدن بچه هاصداها بیشتر شد .فهمیدم همه مشغولن وتوجهی به بیرون ندارن از زیر در نیم خیز حیاطشونو نگاه کردم .یک دفعه دیدم یکی همو بچه رو برداشت وزد سر خانومه . چشتون روزبد نبینه مثل من. خانومو وبچه فرش زمین شدن ، خانم بال بال می زد ومثل مرغ سر کنده رو زمین ورجه وورجه می کرد. یکی گفت بدو آب بیار ، یکی گفت چشاشوبگیر ، چشاشوبگیر داره می زنه بیرون .تا اون یکی دوید به سمت شیر آب دم درمن هم فلنگو بستم وآمدم بیرون ، نفس نفس می زدم ومی دویدم .یک دفعه دیدم یک ماشین درهوای گرگ ومیش صبح به سمتم می دود .سرعتموزیادکردم وپرشی زدم که ردشم تا  بهم نرسه . اما یه خورده دیر شده بود.منو پرت کرد به سمت جدول وخوردم تنه درخت کنار میلان وسرم خورد به شاخه ی قطع شده وبه این روزدرآمدم ...هنوزمی خواستم بگم آخه اینائی که گفتی خواب وخیالت بود ویا قصه ی خودت ، روشوکرد به سمت تنه ی انگورکناردیوار وبا گفتن اینکه خواب زن میگن چپه ، خودشوبه بالای بوم انباری ولای برگهای انگور کلاهداریها رساند ورفت ومن همچنان با دهان باز وحیران ، با شتابی بیشتر از هرروز در حیاط را بازکرده ، قبل ازآنکه سرویس مدرسه ی استثائی دختر همسایه سر برسد ،ماشین به چپ چرخاندم تا از رقابت دوهمسایه دربستن کوچه با ماشینهایشان درامان مانده از چپ به راست بپیچم تا شاید از  زمانه هم عقب  نباشم . همه ی درد ها را فراموش کرده ، ساعتی را با نفس نفس زدن  بر دریچه های قلب فشارآورم تا از فشارهای روزگار قالب تهی نکند.

[ چهارشنبه 25 اردیبهشت 1387 - 11:05 ق.ظ ]
[ویرایش شده در : - - -]

[ پیام ()|| الیاس پهلوان ] [زیست محیطی , ] [+]


Powered by
Abzarak.com